به ترتيب چنان خواهد بود : خورشيد در جريانست براى زمانى ( قيامت ) كه از حركت باز ايستد ( بسوى اين سرنوشت رهسپار است ) و يا مكانى كه در آن وقفه كند ، يا اين جريانرا ركود و وقفه‌اى در پيش است . و چنان مينمايد كه « مستقر » از نظر كمال و عموميت معناى قيامت خورشيد مقتضى است مصدر ميمى باشد ، كه شامل زمان و همچنين مكان استقرار خورشيد گردد ، و يا لااقل اسم زمان نه اينكه اسم مكان - زيرا در رستاخيز و پايان عمر خورشيد ، مكان مورد نظر نيست ، بلكه فناء آن در زمان قيامت ، و يا مطلق نابودى آن منظور است . اين در صورتى است كه مستقر را قرار قيامت دانيم ، و إلا مستقر ( اسم مكان ) بمعنى قرارگاه در مسير دائمى خورشيد نيز نه تنها بيوجه نيست ، بلكه شايد ظاهر نيز باشد ، بدين توضيح كه : خورشيد بموجب آيهء كريمه : . . وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ مانند ساير سيارات در فلك خود بر مدار معينى در گردش است ، و در عين جريان و گردش دائمى هيچگاه از اين قرارگاه و خط سير خود انحراف نمىجويد . و يكى از حوادث شومى كه بطور حتم در صورت دور يا نزديك شدن خورشيد از محور خود روى ميدهد : « 1 » در صورت نخست سردى فوق العادهء زمين و سقوط آن در جوّ بيكران فضا .

--> ( 1 ) - ژرژگاموف در كتاب « مرگ خورشيد » گويد : اگر حرارت خورشيد نصف شود : درجه حرارت زمين از يخ‌بندان كمتر ، و اگر چهار برابر گردد : تمامى اقيانوسها به جوش ميآيند ، و اين كمى و زيادى حرارت چنان كه از سردى و داغتر شدن خورشيد پديد مىآيد ، از قرب و بعد آن نيز حاصل ميگردد .